104.000 open vacatures in mei

Er zijn steeds meer vacatures: eind mei stonden er 104.000 vacatures open.

Werken waar je passie ligt

Werken in een sector waar je passie ligt is voor 61% van de Europeanen dé reden voor een nieuwe baan.

Werkeloosheid gedaald

Werkloosheid daalde afgelopen kwartaal met gemiddeld 9000 personen per maand.

Gastredacteur Rolf Schrama

"Nu was het tijd om keuzes te maken die op mezelf waren gericht."

In het vorige artikel vertelde ik hoe mijn leven in het teken had gestaan van ‘het gaan voor beter’. Maar wat was eigenlijk mijn beter? Dat beperkt zich niet tot het kiezen van een studierichting, een beroep of een volgende stap in een carrière. Te veel was ik bezig geweest met hoe de buitenwereld naar mij keek. Nu was het tijd om keuzes te maken die op mezelf waren gericht. Daarvoor moest ik terug naar de basis.

Op een gegeven moment ga je stilstaan en vraag je jezelf af: Hoe ben ik hier terecht gekomen?

De laatste jaren was lopen steeds moeizamer gegaan. Daar moest een oplossing voor komen. In plaats van mijn lang gekoesterde droom van een dure sportauto, koos ik voor een praktischer vervoersmiddel. Een kleuterfietsje. De zijwieltjes sloopte ik er af en er kwam een trekhaak op waar mijn koffer aan kon worden bevestigd. Met weinig middelen had ik een beperking opgeheven!

Ik kon me niet meer groter voordoen dan ik was. Als klein mens moest ik kleine mensen ontmoeten. Ik ging naar Seattle, waar de Little People of America conventie plaatsvond. Voor het eerst in mijn leven zag ik kleine mensen. Drieduizend. Dan gaat er wel wat door je heen. Van de 200 soorten van dwerggroei heb ik ook nog eens een hele zeldzame vorm. Niet alleen klein van stuk, maar daarnaast ook vergroeiingen van de ruggenwervel en pijnlijke gewrichten. Velen van mijn soortgenoten konden niet meer lopen. Was dit ook mijn voorland? Het was een klap in mijn gezicht.

Wat doe je als je morgen misschien niet meer kunt lopen? Dan ga je vandaag een flinke wandeling maken, toch?

Als tijd ineens een rol gaat spelen, ga je anders tegen het leven aankijken. Dan denk je niet meer in materiële zaken, dan denk je in belevenissen. Ik besloot niets meer uit te stellen. Ik verhuurde mijn huis op het platteland en huurde een appartement in New York. Eindelijk had ik de tijd om eens na te denken. Hoe had ik me toch 31 jaar lang ‘groot’ kunnen houden? Op mijn bloedhete kamer in Brooklyn begon ik te schrijven over mijn leven als kleine man. Je kunt op je knieën gaan zitten, of de definitie opzoeken op Wikipedia. Maar dan kom je niet tot de kern. Die zit namelijk in het gevoel. Die ervaring wil ik de lezer meegeven. Ik hoop het boek over niet al te lange tijd af te ronden.

Iedereen zou een boek moeten schrijven over zijn eigen leven. Het zou je favoriete boek moeten zijn. Zo niet, dan begin je gewoon aan een nieuw hoofdstuk.

Na een aantal maanden keerde ik huiswaarts en ging als projectmanager aan de slag bij een grote verzekeraar. Daar bewaakte ik de voortgang van de projectportefeuille.

Ik begon mijn leven als een project te beschouwen. s’ avonds aan de keukentafel werkte ik aan mijn eigen projectportefeuille. Waar bedrijfsmatige projecten vaak stroef verlopen door gebrek aan intrinsieke motivatie, maakte ik dit tot belangrijkste factor in mijn eigen projecten. Ging mijn hart er sneller van kloppen? Geld liet ik voor het gemak buiten beschouwing. Pas als je iets gepassioneerd doet kun je er de beste in worden. Dan komt het geld vanzelf wel. Dat vertrouwen moest ik hebben.

Er ontstond een lijst met ‘lopende projecten’ en projecten voor als ik niet meer kon lopen.

Om zoveel mogelijk ‘lopende projecten’ uit te voeren, moest ik fysiek zo sterk mogelijk zijn. Aan sport had ik nooit gedaan. Ik kon het toch niet winnen. Maar nu ik mijn handicap erkende, gingen gesloten deuren open. Dan kruipt het bloed toch waar het niet gaan kan. Wat was dan eigenlijk het hoogst haalbare? Op het internet zag ik een film over een paralympische zwemmer met dezelfde aandoening als ik. Er waren dus mogelijkheden. Op een paralympische talentdag liep ik de bondscoach paralympisch zeilen tegen het lijf. Een week later zat ik voor het eerst van mijn leven in een zeilboot. Daarover vertel ik in de volgende editie van ga voor beter!