104.000 open vacatures in mei

Er zijn steeds meer vacatures: eind mei stonden er 104.000 vacatures open.

Werken waar je passie ligt

Werken in een sector waar je passie ligt is voor 61% van de Europeanen dé reden voor een nieuwe baan.

Werkeloosheid gedaald

Werkloosheid daalde afgelopen kwartaal met gemiddeld 9000 personen per maand.

Gastredacteur Rolf Schrama

"Gaan voor het hoogst haalbare, afmaken waar ik mee begonnen was."

Nadat mijn zus gezond ter wereld was gekomen was het de beurt aan mijn broer Rolf. Helaas overleed hij al na vijf dagen aan complicaties. Volgens de doktoren was het toeval. Toen ik twee jaar later ter wereld kwam was de schok groot. Na de eerste tien weken in het ziekenhuis te hebben gelegen mochten ze me mee naar huis nemen. Hen werd verteld dat hun zoon nooit zou kunnen lopen en verzwakt door het leven gaan.

In het begin waren mijn ouders erg voorzichtig. Om mij te vermaken zette mijn moeder me altijd in het raamkozijn van de oude fabriek waarin we woonden. Daar keek ik dag in dag uit naar buiten. Want wat zou er toch om de hoek van de straat gebeuren? Die nieuwsgierigheid bleef niet onopgemerkt.

Mijn moeder begon stukjes speelgoed nét buiten mijn bereik neer te leggen.

De uitdagingen werden steeds een stukje groter. Als ik een bal de huiskamer in smeet en er naar wees, dan zei mijn moeder dat ik hem zelf maar moest gaan halen. Vervolgens begon de lange tocht, die na een half uur ploeteren werd omgezet in resultaat. Trots hield ik de bal omhoog en toverde een glimlach op het gezicht van mijn moeder. Dat smaakte naar meer. Totaal onverwachts stond ik na twee jaar op. Op mijn compleet vergroeide voeten balanceerde ik door de huiskamer en daarmee veranderde het perspectief voorgoed.

Op advies van doktoren ging ik naar speciaal onderwijs. Met hangend hoofd stapte ik elke dag in het Hortsikbusje dat me naar school bracht. Steeds een beetje somberder. Na een half jaar besloten mijn ouders dat het zo niet langer kon en haalden me van school. We maakten een belofte aan de toekomst. Ik zou een gewoon jongetje worden! Ik mocht naar een gewone school!

Adviezen zijn vaak gebaseerd op angst of jaloezie…

Het bleek een schot in de roos. Op de lagere school kon ik prima meekomen en ik had veel vriendjes en vriendinnetjes. Na een onbezorgde lagere school tijd moesten er keuzes worden gemaakt. ‘Je hebt een goed stel hersenen,’ zeiden mensen om me heen. Je moet het met je kop gaan verdienen. Eigenlijk was ik het liefst naar de LTS gegaan. Automonteur worden bij Porsche. Maar… misschien hadden ze gelijk. Ik kon nog niet eens een schroefje aandraaien met die handen van me.

Als ik er dan niet aan kon sleutelen dan moest ik er maar eentje kopen, zo’n Porsche. De bal die synoniem stond voor mijn doelen gooide ik hiermee ver uit het zicht. Als je het dan toch met je kop moest verdienen, dan wél aan de top graag!

Kun je iets veranderen? Verander het. Zo niet, accepteer en ga door!

Ik begon met de Mavo en kwam er al snel achter dat Economie mij wel lag. Daarna deed ik de Havo zodat ik daarna HEAO kon gaan doen. Waar de meeste medestudenten aan het werk gingen, vond ik dat het beter kon. Ik moest gaan voor het hoogst haalbare. Afmaken waar ik mee begonnen was. Drie jaar later behaalde ik mijn doctoraal aan de Faculteit der Economische wetenschappen aan de VU. Je snapt wat er gebeurde toen ik de bul omhoog hief.

Ik ging aan de slag voor een Duitse beursgenoteerde financiële instelling, welke recent daarvoor de eerste vestiging in Nederland had geopend. Eén van de sterkst groeiende bedrijven destijds. Ik was verantwoordelijk voor de opbouw van een back-office. Het ging me voor de wind. Ik kocht een mooi vrijstaand oud huisje, met een tuin en een boot. Er was werkelijk niets wat er aan mijn leven mankeerde. Maar zodra ik mijn mooie kantoor in de grachtengordel binnenstapte gebeurde er iets met me. Uit het raam keek in dan over de Westermarkt. Naar de vuilnisman die fluitend de laatste zak in de wagen gooide en nog even trots achterom keek hoe de straat was opgeknapt.

Als vrienden me vroegen hoe het op het werk was vertelde ik dat ik op dezelfde boom uitkeek als Anne Frank.

En dan was er nog de man die de bloemen op het homo-monument bijhield. Als er een blaadje uit de boom dwarrelde dan ving hij het uit de lucht, nog voordat het op het monument terecht kwam. De week daarvoor had hij me nog verteld dat hij HIV had opgelopen en hoeveel hij van zijn moeder hield. Ik zag hem huilen toen vandalen ‘zijn’ bloemen kapot hadden getrapt. Allemaal uit liefde voor wat hij deed.

Waar lag eigenlijk mijn passie? Als peuter had ik me weggevochten vanachter mijn raam? Vele richtingen had ik op kunnen gaan. Nu keek ik weer uit het raam, lonkend naar de vrijheid. Naar daar waar de verhalen gebeurden.

Ik stelde mezelf de vraag. ‘Stel dat je aan de top komt te staan van een internationale beursgenoteerde financiële onderneming. Zou je dan alles uit het leven hebben gehaald?

Het geluid toen ik de zware eikenhouten deur voor het laatst achter me dichttrok zal ik niet snel meer vergeten. In de korte wandeling richting mijn auto zette ik mijn oogkleppen af. Het zelfbeeld dat ik in 31 jaar zorgvuldig had opgebouwd stortte als een kaartenhuis in elkaar. Tegen de tijd dat ik bij mijn auto was voelde het alsof mijn broekspijpen achter me aan over de straat sleepten. Voor het eerst in mijn leven stapte ik de auto in als een kleine man…

In de volgende editie zal ik vertellen hoe dit verder ging.